Ambitieuze studenten – Wahhab Hassoo’s inspirerende strijd voor mensenrechten

Van luchtvaarttechniek naar mensenrechten 

“Ik begon met een studie luchtvaarttechniek. Hierna wilde ik bij de luchtmacht en dan doorstuderen aan de universiteit. De eerste maanden waren zó uitdagend! Ik dacht steeds: wat doe ik mezelf aan om deze studie te volgen? En toen kwam ook COVID nog. Ik ervaarde persoonlijk veel stress en leed aan depressie. Ik ging veel sporten waardoor ik me beter voelde, maar toen ging alles dicht. Ik zat thuis met mijn ouders, mijn twee broertjes en zusje. Dat was soms heel moeilijk.  

Tijdens mijn studie luchtvaarttechniek was ik al actief bezig met mensenrechten. De Islamitische Staat had controle gekregen over ons grondgebied in Irak. Ze hadden veel mensen van mijn volk vermoord vanwege ons geloof, waaronder ook mijn familie. Ik wilde hier aandacht voor vragen in Nederland. Mijn studie was heel anders dan waar ik in mijn dagelijks leven mee bezig was en die tegenstelling begon mij steeds meer energie te kosten.  

Een kennis van mij won de Nobelprijs voor Vrede en ik was uitgenodigd voor de uitreiking in Oslo. Iemand zei toen tegen me: “Wahhab, als je hart écht ligt bij mensenrechten, moet je daar iets mee doen. Wat je nu studeert is totaal iets anders en ik zie jou niet passen in dat werk.” 

Dat moment veranderde alles. Ik realiseerde me dat die studie niet was wat ik wilde, dus ik besloot ermee te stoppen. Ik haalde mijn propedeuse en wilde daarna doorstuderen aan de universiteit. In het eerste jaar studeerde ik Rechten aan de Radboud Universiteit in Nijmegen en Politicologie in Amsterdam. Ik was voornamelijk met Politicologie bezig, want ik voelde dat ik daarmee meer kon bereiken dan met rechten.  

Wat ik zou adviseren aan toekomstige studenten is dat je dichtbij jezelf blijft. Dat is het allerbelangrijkste. Je gaat er de komende 40 jaar mee bezig zijn, dus kies iets waarvan je denkt dat het jou iets goeds gaat brengen. Als je een studie hebt gedaan en je doet er uiteindelijk niks mee is het zonde. Ik ontdekte dat pas een jaar nadat ik met luchtvaarttechniek begonnen was.” 

Management mindset 

“Ik was heel erg streng naar mezelf. Mijn prioriteiten waren mijn stichting en mijn studie, die zag ik als één. De praktijk kende ik al, want immigratie heb ik zelf ervaren, dus het enige wat ik nodig had was theorie en analyserend denken.  

In de eerste paar maanden van mijn studie Politicologie had ik soms geen idee waar het over ging. We leerden over de staat en politieke partijen, daarna hadden we het over nationale problematiek en klimaatproblemen. Dat was belangrijk, maar ik kon me er niet altijd in vinden. Als we het over immigratie hadden, was ik natuurlijk heel erg geboeid. Soms mocht ik hierover zelfs gastcolleges geven aan masterstudenten, terwijl ik zelf pas net begonnen was. 

Daarnaast was ik constant bezig met mijn activisme en probeerde dat allemaal te combineren. Samen met andere vrijwilligers heb ik een stichting waar ik al negen jaar fulltime aan werk. Op Instagram had ik een soort live-sessies opgezet: elke dag had ik iemand te gast waarmee ik ging kletsen. Ik sprak dan voornamelijk met mensen die bezig waren met iets groots of zinvols, iemand die een grote betekenis kon zijn voor de maatschappij, zoals Kaag, Jetten en Omtzigt.  

Ik probeerde een soort management mindset te creëren en duidelijk naar mezelf te zijn: wat ik wil vandaag bereiken? Ik plande eerst mijn studie-uren in en de rest kon ik zelf invullen. Feesten en dat soort dingen heb ik gemist, maar het heeft uiteindelijk iets positiefs opgeleverd. 

Ook toen ik uiteindelijk naar Amsterdam verhuisde, reisde ik nog regelmatig naar mijn familie om ze een beetje in het zicht te houden. Ik wilde kijken hoe met ze ging. Wanneer ik dan wegging vroegen ze: “Waarom blijf je niet bij ons?” Dan legde ik uit dat ik veel voor mijn studie moest doen. Dat was voor mij echt een zware last want ik zag dat het veel met ze deed.  

Het is belangrijk om een manier te vinden om stress te kunnen verwerken. Voor mij was die manier sporten. Veel leeftijdsgenoten hebben te maken met stress door bijvoorbeeld schulden en corona. Ik kwam hier met niks, ik sprak de taal niet en er was een genocide op mijn volk. Met al die tegenslagen is het belangrijk om te blijven proberen. Dat kan heel moeilijk zijn, maar een mens is sterk.” 

Alle tijd voor mezelf 

“Toen ik begon met studeren reisde ik op en neer vanuit mijn huis in Arnhem. Mijn studiegenoten vroegen me “Waar haal je die discipline vandaan? Ga een kamer zoeken!” Maar ik kon in Amsterdam niks vinden. Alles was hier hartstikke duur en ik vond het niet zo prettig om samen met mensen te wonen.  

Ik leerde Student Experience kennen via een vriend van mij. Hij zei dat ik het gewoon moest proberen en me moest aanmelden voor een studio. Dit was tijdens COVID waardoor er steeds vaker studio’s vrijkwamen. Ik herinner me het nog goed. Het was een donderdagochtend toen ik een melding kreeg. Destijds was het first come, first serve. Dat vond ik wel leuk eigenlijk. En zo kreeg ik meteen mijn studio.  

Wat zo uniek is aan Student Experience is dat je je eigen studio hebt. En als je studenten of andere leeftijdsgenoten wilt opzoeken, dan heb je ze genoeg om je heen.  

Zonder Student Experience was het voor mij onmogelijk geweest om mijn studie af te maken. Alles was dicht tijdens corona en bij mijn ouders thuis was het heel druk. Ik had daar geen afgesloten ruimte waar ik kon studeren en me focussen. Toen ik bij Student Experience kwam, had ik alle tijd voor mezelf. Ik kon hier rust vinden.” 

Over vijf jaar 

“Ik ga voor het maximale haalbare wat ik kan bereiken binnen de politiek. Dat kan voor mij een diplomaat zijn en voor een ander is dat misschien de volgende minister-president. Voor mij gaat het erom dat ik iets in mijn achterhoofd heb dat ik wil bereiken en dat ik dat dan bereik. Dat is het maximale haalbare. Als ik nu denk over waar ik over vijf jaar wil zijn, dan ben ik een minister, staatssecretaris, diplomaat of ambassadeur die een missie begeleid in het Midden-Oosten.”